تا كي تحمل غم و تا كي خدا خدا

ديگر ز ياد برده گمانم مرا خدا

در سنگسار ، آينه اي را كه مي برند

شايد شكسته خواسته از ابتدا خدا

اكنون كه من به فكر رسيدن به ساحلم

در فكر غرق كردن كشتي است نا خدا

امكان رستگاري من گر نبوده است

بيهوده آزموده مرا بار ها خدا

با نيت بهشت اگرم آفريده است

مي راندم به سوي جهنم چرا خدا

اي دل خلاف هروله حاجيان مرو

كافي است هر چه عقل درافتاد با خدا

بگذار بي مجادله از نيل بگذريم

تا از عصا نساخته است اژدها خدا

« گريه هاي امپراتور »

<<فاضل نظري>>

من دلم مي خواهد
خانه اي داشته باشم پر دوست
كنج هر ديوارش 
دوستهايم بنشينند آرام
گل بگو گل بشنو
هركسي مي خواهد
  وارد خانه پرعشق و صفايم گردد
يك سبد بوي گلسرخ

به من هديه كند
شرط وارد گشتن
شست و شوي دلهاست
شرط آن داشتن
يك دل بي رنگ و رياست
بر درش برگ گلي مي كوبم
روي آن با قلم سبز بهار
مي نويسم اي يار
خانه ي ما اينجاست
سهراب نپرسد تا كه دگر
خانه دوست كجاست؟

طلسم

در گذر از عاشقان رسيد به فالم
دست مرا خواند و گريه كرد به حالم

روز ازل هم گريست آن ملك مست
نامه تقدير را كه بست به بالم

مثل اناري كه از درخت بيفتد
در هيجان رسيدن به كمالم

هر رگ من رد يك ترك به تنم شد
منتظر يك اشاره است سفالم

بيشه شيران شرزه بود دو چشمش
كاش به سويش نرفته بود غزالم

هر كه جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از كه بنالم

بيتاب ترين اشكم در چشم تو زنداني

چون آينه سرگردان در قاب پريشاني

زخمي كه به دل دارم از خنجر تنهائيست

محكوميت عشق است بر صفحه ي پيشاني

تبعيدي تقديـرم  بيزارم از ايــن دنيا

بگذار كه بگريزم از اين همه ويراني

باران غم است و من اشك است و من و دامن

دستان تو چتر من  در اين شب باراني

امروز كه مي آيي از هُرم نفسهايت

آبستن بـارانـم چــون ابــــر زمستاني

يك شاخه گل و اين شعر دارايي من اين است

تقديم به چشمانت در مصرع پاياني

دلباخته

اي صورت پهلو به تبدل زده! اي رنگ
من با تو به دل يكدله كردن، تو به نيرنگ

گر شور به دريا زدنت نيست از اين پس
بيهوده نكوبم سر سودازده بر سنگ

با من سر پيمانت اگر نيست نيايم
چون سايه به دنبال تو فرسنگ به فرسنگ

من رستم و سهراب تو! اين جنگ چه جنگي است
گر زخم زنم حسرت و گر زخم خورم ننگ

يك روز دو دلباخته بوديم من و تو!
اكنون تو ز من دل‌زده‌اي! من ز تو دلتنگ

بچه ها ببخشيد به علت مشكلات فني تا يه ماه نمي تونم اپ كنم